« سرگذشت » یکی دیگر از آن فیلمهای ” دوربین در دست ” می باشد که اینروزها بدجور در بین استودیو های ساخت فیلم طرفدار دارد. چند هفته پیش فیلم « شیطان درون » به سبک و سیاق ” دوربین در دست ” به اکران عمومی درآمد که توانست فروش بسیار خوبی هم داشته باشد ( در واقع اگر بخواهید به نسبت هزینه ،فروش این فیلمها را مد نظر داشته باشید باید بگویم که یک تجارت کاملاً سودآور است! ) حالا به فاصله چند هفته از اکران آن فیلم ، « سرگذشت » روانه سینماها شده که این یکی هم ” دوربین در دست “ی هست! اما « سرگذشت » تفاوت های بسیار زیادی با فیلمهای عامه این سبک دارد که باعث می شود بسیار تماشایی و منحصر به فرد باشد.

اندرو ( دن دیهان ) ، مت ( آلکس راسل ) و استیو ( مایکل بی جوردن ) سه دانش آموز دبیرستانی هستند که در جریان یک جشن در میان بوته و علفزار ، گودالی مرموز را می یابند که در دل زمین ایجاد شده است. این سه نفر که علاقه فراوانی به محیط های مرموز و ترسناک دارند، به کمک دوربینی که اندرو برای فیلمبرداری در اختیار دارد،  تصمیم می گیرند وارد این گودال شوند تا ببینند قضیه از چه قرار است. اما هنگامی که آنها به این گودال وارد می شوند، یک نوع قدرت ماورایی در وجود آنها رخنه می کند که به آنها قدرت های فرا انسانی از جمله حرکت اشیاء به وسیله تله پاتی ( معادل فارسی اش کلمه ” دورآگاهی ” است که علی رغم سخت بودن توصیه می کنم از آن استفاده کنید! ) است. این اتفاق سبب می شود تا این نوجوانان مدرسه ایی شروع به استفاده از قدرت تازه شان تنها به مقصود تفریح کردن و لذت بردن از روزشان کنند! آنها وسایل دیگران را بدون اجازه به وسیله تله پاتی جابجا می کنند، اسباب بازی را در فروشگاه به پرواز در می آورند و… اما در میان این 3 نوجوان خوش شانس، اندرو مشکل خانوادگی بزرگی دارد. مادرِ اندرو به دلیل وخامت حال در شُرف مرگ قرار دارد و پدرش هم که فردی پرخاشگر و الکلی است، هیچ نکته قابل تحسینی برای فرزندش بر جای نگذاشته تا فرزندش به او افتخار کند. به همین جهت اندرو که در زدگی شخصی اش مشکلات روحی فراوانی را تجربه کرده ، رفته رفته تصمیم می گیرد از قدرت جدیدش به جای تفریح و سرگرمی، کمی هم در راه خالی کردن عقده های قدیمی به کار بگیرد اما دیری نمی گذرد که این مسئله مشکل ساز می شود و…

خوشبختانه « سرگذشت » در بخش فیلمنامه بسیار موفق تر از فیلمهای این سبک عمل کرده. در اینجا ما با سه پسر دبیرستانی روبرو هستیم که تمام فکرشان تفریح و لذت بردن از زندگی کنونی شان است. اما شخصیتی که فیلم بر روی آن تاکید کرده و از ما می خواهد تا داستان او را دنبال کنیم، اندرو هست. اندرو در مدرسه شخصیت محبوبی نیست و مثل بسیاری از هم سن و سال هایش تصمیم گرفته تنهایی و مشکلات اجتماعی اش را به وسیله دوربینی که تهیه کرده، از بین ببرد. اندرو به سوژه های خاص علاقه بسیاری دارد و سعی می کند از تمام این وقایع فیلم تهیه کند ، به همین جهت ما اتفاقات فیلم را از طریق لنز دوربین او نظاره گر هستیم. فیلم به خوبی توانسته دنیای تیره اندرو را برای تماشاگر به تصویر بکشد و مشکلات روحی او را نمایان کند. اما نکته قابل تحسین درباره « جاش ترانک » کارگردان فیلم، این بوده که به درستی دنیای مملوء از خشونت اندرو ( که به واسطه مشکلات خانوادگی اش به وجود آمده ) را در جریان فیلم شکافته و اجازه داده تا بُعد دیگر این شخصیت زمانی که او به قدرتی ماورایی دست پیدا می کند نمود پیدا کند. اندرو در این داستان با 2 هم مدرسه ایی دیگر نیز همراه هست که آنها برخلاف او ، از چهره های محبوب مدرسه هستند و احتمالاً کلی هم در مدرسه برو بیا دارند. فیلم همانطور که انتظار می رود ، این دو شخصیت شنگول را کسانی معرفی می کند که از زندگی لذت برده اند و حالا هم به واسطه این قدرت های جدید قصد تفریح و شاید هم استفاده مفید دارند، اما اندرو در این میان می بایستی از بسیاری ها انتقام بگیرد. این داستان هیجان انگیز که بی شباهت به داستانهای « کمیک استریپی » نیست، بسیار خوب و با ضرباهنگی مناسب به اجرا در می آید و تماشاگر را در پرداخت کم نظیرش غرق می کند. شاید داستانِ « سرگذشت» ساده و به نوعی تکراری باشد ( اینقدر ” اَبرقهرمان ” در این چند سال اخیر به خوردمان داده اند که دیگر … ) اما در نظر داشته باشید که شما قرار هست این فرم داستان را در فیلمی ببینید که تمام اتفاقاتش از طریق لنز دوربین دستی به نمایش در می آید و خبری از صحنه پردازی شلوغ و جلوه های ویژه سرسام آور نیست.

سبک فیلمبرداری در « سرگذشت » کم و بیش شبیه به دیگر فیلمهای ” دوربین در دست” هست اما تفاوت های آشکاری هم با آنان دارد. در فیلمهای مشهور سبک ” دوربین در دست ” ( نمی توان به آن مستند گفت پس مرا مواخذه نکنید! ) نظیر « فعالیت های ماورای طبیعی » و « پروژه جادوگر بلر »، همواره بر این نکته تاکید می شد که :« این فیلم براساس تصاویر واقعی ساخته شده و شما در حال تماشای تصاویری هستید که ما آنها را نساختیم بلکه چند نفر خودشان با دوربین فیلمبرداری کرده اند! » ، اما « سرگذشت » به هیچ عنوان از شما نمی خواهد تا حتی برای یک لحظه هم باور کنید که این فیلم واقعی یا چیزی شبیه به آن است، بلکه تنها برای روایت داستانش از این سبک فیلمبرداری استفاده کرده که اتفاقاً بسیار هم خوب جواب داده. در این فیلم اگرچه بیشتر اتفاقات داستان از طریق دوربین اندرو برای تماشاگر به نمایش در می آید اما در لحظاتی هم تغییر موقعیت می دهد و باعث می شود تا تماشاگر همه جزییات فیلم را با دقت بررسی کند. شخصاً زمانی که در حال تماشای « فعالیت های ماورای طبیعی 3 » بودم ، در لحظاتی دیدم که بچه ها در حال جیغ و فریاد هستند اما در آن لحظه نتوانستم بفهمم که آنها دقیقاً از چه چیزی ترسیده اند که جیغ زدند! ( به دلیل تکان شدید دوربین که حواس تماشاگر را پرت می کند ) اما خوشبختانه در « سرگذشت » فکر می کنم برای اولین بار هست که دوربین در آرامش کامل تمام جزییات داستانش را به تماشاگر نشان می دهد و هرجا هم که لازم باشد نمای بهتری تحویلش می دهد؛ به خصوص در سکانس هایی که جلوه های ویژه خودنمایی می کند.

جلوه های ویژه « سرگذشت » اگرچه در سطح بالایی حضور ندارد اما با ترفندهای ساده ایی که سازندگان به کار برده اند ، به خوبی موفق شده اند تا بهترین کیفیت را از سکانس ها بیرون بکشند. جالب ترین بخش جلوه های ویژه فیلم زمانی رخ می دهد که سه نوجوان به تازگی پی به قدرت های ذهنی خود می برند و تصمیم می گیرند با استفاده از آنها کمی تفریح کنند! سکانس هایی نظیر به حرکت درآمدن عروسک خرس و ترساندن بچه به وسیله آن در فروشگاه و جابجایی ماشین های مردم، با حقه های ساده سینمایی ساخته شده اند اما به لطف اجرای بی نقص و زمان بندی صحیح آنها، بسیار چشم نواز و جذاب از آب درآمده اند.

« سرگذشت » یک ایده نو، پرداخت منحصر به فرد و یک روایت عالی دارد که آن را از تمام فیلمهای مشابه اش جدا می کند. سرگذشت تماشاگر را آهسته آهسته به یک فاجعه نزدیک می کند و در سکانس پایانی هم چنان تماشاگر را شیفته خود می کند که به این فکر می افتید ، چرا این فیلم می بایستی زمانی بر پرده سینماها برود که آثار نازل از سر و کول سینماها بالا می روند.

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ

سالها پیش فیلمی به نام « باجه تلفن » با بازی « کالین فارل » را دیده بودم که کل مدت زمان فیلم در یک باجه تلفن سپری می شد. این فیلم از بازی خوب « کالین فارل » و کارگردانی قابل قبول « جوئل شوماخر » بهره می برد و به راحتی هم توانست تماشاگران را تا انتهای فیلم با خود همراه کند. اما « مردی بر روی لبه » واجد چنین ویژگی نیست. این فیلم از مشکلات عدیده فیلمنامه برخوردار است بطوریکه خودش هم تکلیفش را با تماشاگر نمی داند!

نیک کاسیدی ( سام ورتیگنتون ) یک افسر سابق پلیس هست که به جرم سرقت یک الماس گرانبها به مبلغ تقریبی 40 میلیون دلار از سرمایه داری به نام انگلاندر ( اِد هریس ) در زندان بسر می برد. نیک باور دارد که بی گناه است و به همین از زندان می گریزد و سپس به هتل رزولت نیویورک رفته و سپس به لبه دیوار این هتل که در طبقه 21 واقع است می رود و از آنجا تکان هم نمی خورد تا زمانی که همه باور کنند او بی گناه است! مدتی طول نمی کشد که پلیس ها هم سر می رسند و مطابق معمول یک مذاکره کننده به نام لیدیا ( با بازی الیزابت بنکس ) هم به صحنه وارد می شود و سعی می کند تا نیک را با زبان خوش از آن بالا به پائین بیاورد تا بی گناهی اش را اثبات کند اما نیک حاضر به انجام اینکار نمی شود. در همین حال که نیک مشغول جلب توجه است، برادر او به نام جوئی ( جیمی بیل ) و دوست دخترش به نام اَنجی ( جنسیس رودریگوئز ) به صورت کاملاً مخفیانه به مقر انگلاندر که به انواع و اقسام تجهیزات امنیتی مجهز است رفته اند تا بتوانند مدارکی که بی گناهی نیک را اثبات می کند بیابند و…

« مردی بر روی لبه » به مانند « باجه تلفن » تنها در زمان حال روایت نمی شود و گذری هم به گذشته می زند. فیلم ما را به چند سال قبل می برد و به ما می گوید که نیک چگونه به زندان افتاد و چه شد که فرار کرد ، اما بسیار بهتر می شد که فیلم در زمان حال روایت می شد چراکه در این صورت می توانستیم فیلمی پر از هیجان را ببینیم که تماشاگر کنجکاو را تا به انتها تشنه نگه می دارد، اما روایت های موازی و فلاشبک های مکرر و البته حفره های غیرقابل چشم پوشی فیلم تمام این امیدها را از بین برده است. اولین مشکل بزرگ و اساسی « مردی بر روی لبه » رفتار غیرمنطقی شخصیت های داستانش می باشد. نیک به عنوان کسی که به دنبال اثبات بی گناهی اش هست، طیف وسیعی از رفتارهای عجیب و غریب را به نمایش می گذارد. او زمانی که وارد اتاقش در هتل می شود تمام اثرات انگشتش را پاک می کند ( من هرچقدر که فکر کردم نتوانستم دلیل قانع کننده ایی برای اینکار پیدا کنم! شاید به این وسیله پلیسها فکر خواهند کرد که نیک از بالای ساختمان به لبه آن پریده است! )، یا به درستی مشخص نیست که به چه دلیل او زمانی که یک مذاکره کننده وارد صحنه می شود، او را پس می زند و درخواست می کند تا پلیس، لیدیا را برای مذاکره با او بفرستد! تنها نتیجه ایی که می توان از این رفتار نیک گرفت این هست که لیدیا بهرحال هم یک زن هست و هم جذابیت به مراتب بیشتری حتی از غیر پلیسها دارد! متاسفانه دیالوگ های احساسی بین نیک و لیدیا به قدری عجیب از آب درآمده اند که فکر می کنید لیدیا در آینده می تواند دوست دختر خوبی برای نیک باشد! البته اینطور که فیلم پایان می پذیرد شاید داشتن چنین انتظاری چندان هم بیجا نباشد!

صحنه های کمدی بین جوئی و اَنجی هم اگرچه حال و هوای فیلم را برای مدتی عوض می کنند اما ناپخته و ضعیف هستند. صحنه های دو نفره این دو حال و هوایی کمدی دارد اما « اسگر لث » فراموش کرده که علاوه بر کمدی می بایستی دلیلی منطقی برای کارهای این دو ارائه کند! جوئی و اَنجی به ناشیانه ترین شکل ممکن سعی می کنند تا وارد مقر کاملاً حفاظت شده جناب اسگلاندر شوند تا مدارک بی گناهی نیک را بدست بیاورند! شاید اگر سرتاسر این فیلم یک کمدی بود می توانستیم این بخش احمقانه از داستان را حداقل قبول کنیم و به خودمان القا کنیم که ” خب این یک فیلم کمدی هست! ” اما زمانی که از سکانس جوئی و اَنجی ، به نیک کاسیدی و داستان پر التهابش می رویم و متوجه می شویم که قرار هست نیک با مدرک های آن دو شخصیت فانتزی از منجلاب خارج شود، کل تلاشمان برای برقراری ارتباط سالم با موقعیت خاص نیک بی نتیجه می ماند. به نظرم خودِ « اَسگر لث » هم به درستی نمی دانسته که قصد دارد فیلمش را به چه شکلی به پایان برساند. داستانهای موازی او به بدترین شکل ممکن کنار هم قرار گرفته اند و نشانه ایی هم برای ربط آنها به یکدیگر مشاهده نمی شود.

« لث » برای انتخاب بازیگران فیلمش سراغ گزینه های مناسبی رفته که حداقل روی کاغذ می توانند فروش فیلم را تضمین کنند. « سام ورتینگتون » که اینروزها به شدت سرش شلوغ هست و فیلمهای بسیاری هم از او چه بر روی پرده سینما و چه بصورت دی وی دی منتشر شده، در این فیلم مرد بی گناه داستان ما هست. « ورتینگتون » بازیگر خوبی هست و این را در مدت زمان کوتاه حضورش در سینما اثبات کرده اما شخصیت نیک به اندازه ایی غیرواقعی است که حتی او هم از پس آن برنیامده. « ورتینگتون » در این فیلم زحمت زیادی متقبل شده و مدت زمان بسیاری را هم در ارتفاعات گذرانده ( البته فکر می کنم در بیشتر صحنه ها از بدل بجای او استفاده شده است.( این را از جانب اندازه سر او گفتم که در بعضی از سکانسها بزرگتر هست! ) با اینحال در مجموع مظلوم نمایی او قابل قبول نیست و تماشاگر نمی تواند به او دل ببندد. « الیزابت بنکس » که در فیلم « سه روز آینده » نقشی مشابه شخصیت نیک را برعهده داشت، در این فیلم مذاکره کننده خوش چهره داستان است. مطمئنم که خانمی با شکل و شمایل « الیزابت بنکس » هرگز نمی تواند یک پلیس باشد اما بهرحال فیلم او را به عنوان مذاکره کننده به ما معرفی می کند و ما هم قبول می کنیم. « بنکس » در فیلم درخشان نیست و به جز اینکه مشتی دیالوگ های تکراری درباره لزوم مذاکره و از خر شیطان پائین آمدن را تحویل نیک بدهد، کار دیگری صورت نداده. در این بین تنها چهره ایی که به نظرم تمام و کمال در این فیلم تلف شده « اِد هریس » هست. « هریس » که بازیگرِ مورد علاقه اینجانب هم هست، در این فیلم در نقش منفی ظاهر شده اما شخصیت منفی او پرداخت کافی ندارد و در حد همان تیپ باقی می ماند. او در فیلم به این نکته اعتقاد دارد که انسانها دو دسته هستند : اولی کسانی که برای آنچه که می خواهند همه کار می کنند و گروه دیگر بقیه مردم هستند! اما در عمل او رفتارهای متناقضی از خود نشان می دهد که هیچ شباهتی به این نظریه جالب توجه اش ندارد، مدت زمان حضور « هریس » بسیار کمتر از آن است که بخواهم بیشتر از این به او خرده بگیرم.

باید بگم که « مردی بر روی لبه » فیلم پرکششی هست اما مناسب مخاطبین باهوش سینما نیست. فیلم تدوینی شتاب زده و روندی غیرمعول را پیش می گیرد که درک کردن آن کار چندان راحتی نیست. شاید از تماشای « مردی بر روی لبه » لذت ببرید اما مطمئن هستم که پایان بندی فیلم چنان سیلی محکمی به شما خواهد زد که از لذت بردنتان پشیمان خواهید شد!

مردی بر روی لبه : Man on a Ledge

کارگردان : Asger Leth

نویسنده : Pablo F. Fenjves

بازیگران :

Sam Worthington …Nick Cassidy

Jamie Bell…Joey Cassidy

Elizabeth Banks…Lydia Mercer

Ed Harris…David Englander

و……………

ژانر : جنایی

درجه سنی : PG-13( مناسب برای افراد بالای 13سال )

زمان : 102 دقیقه

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ

” گرگ ها ” حیوانات درنده ایی هستند که همواره باعث ترس و وحشت سایر موجودات عالم ( مخصوصاً انسان! ) شده اند. دوست دامپزشکی دارم که همیشه یک نکته را به من گوشزد می کند و آن اینکه ” از هیچ حیوانی به جز گرگ نباید ترسید! ” . او تعریف می کند که تنها گونه ایی از حیواناتِ درنده که هیچ علاقه ایی به خوردن تمام طعمه هایش ندارد، گرگ است! ظاهراً این حیوان تنها از کشتن و دریدن موجودات زنده لذت می برد و اگر در این بین گرسنه هم باشد که دیگر اوضاع وخیم تر هم می شود! اما این قضیه در منطقه آلاسکا که داستان فیلم « خاکستری » در آنجا اتفاق می افتد کمی متفاوت از دیگر مناطق است. در این منطقه ظاهراً گرگ ها بسیار درنده تر از دیگر نقاط جهان هستند و دردسرهای فراوانی هم برای ساکنین این منطقه ایجاد می کنند بطوریکه در یک قانون جنجالی، اعلام شده شکار گرگ ها در منطقه الاسکا آزاد هست و هرکس که بخواهد می تواند این زبان بسته ها را به دیار باقی بفرستد! البته این قانون که توسط « سارا پالین » ( یکی از عجیب و غریب ترین سیاستمدارهای کشور آمریکا که در روزگاری نه چندان دور فکر می کرد آفریقا یک کشور هست و نه قاره! ) به مرحله اجرا گذاشته شد، در کوتاه مدت به حدی لاشه گرگ روی دست فرماندار گذاشت که بالاخره با اعتراض سازمانهای حمایت از حقوق حیوانات، یکجورایی قرار شد گرگ ها برای خودشان زندگی کنند  و انسانها هم برای خودشان! ( اما قانون اجازه کشتار گرگ ها کتباً هنوز در ایالات متحده موجود هست اما به شکل سابق که همه را حتی با وعده های مالی ترغیب به کشتن گرگ ها می کردند اجرا نمی شود ). « خاکستری » درباره درندگی گرگ ها و رفتارهایی است که آنها دارند. در این فیلم گرگ های منطقه آلاسکا با جزییات کامل در یک داستان اکشن به عنوان نقش منفی قرار گرفته اند و فکر می کنم یکی از ترسناک ترین ” بدمن ” هایی که تابحال در عمر خودم دیدم، همین گرگ ها باشند!

آت وی ( لیام نیسن ) تیرانداز ماهری است که در یک شرکت نفتی واقع در منطقه آلاسکا، وظیفه از بین بردن گرگ های درنده را دارد. منطقه ایی که آت وی و گروهی از پرسنل در آن فعالیت می کنند، چیزی شبیه به یک دخمه است که نشانی از زندگی طبیعی در آن به چشم نمی خورد و به عبارت ساده تر تمام پرسنل شاغل در آن ، شامل افراد مشکل داری هستند که علاقه ایی زندگی اجتماعی ندارند و ترجیح می دهند تا در خلوت خودشان باشند. اما در یک روز زمانی که گروهی از پرسنل قصد خارج شدن از این منطقه را دارند، هواپیمای حامل آنها دچار سانحه شده و در منطقه سقوط می کند. تعداد بازماندگان این هواپیما تنها 7 نفر هستند که آت وی نیز یکی از آنان است. سرمای کشنده و بسیار سوزناک، باعث می شود تا بازماندگان به هر نحوی که شده به دنبال سرپناهی برای خود بگردند تا شاید نیروی کمکی بتواند هرچه سریعتر خودش را به آنها برساند و آنان را نجات دهد اما مشکل بزرگ دیگری وجود دارد که حتی از سرمای شدید منطقه هم کشنده تر است و آن حضور گرگ های گرسنه است! آت وی که تخصص در گرگ کشی دارد، سعی می کند تا بازماندگان را با قوانین و نحوه برخورد با گرگ ها آشنا کند اما گرگ ها گرسنه تر و زبان نفهم تر از آن هستند که بخواهند پایبند قوانین باشند…!

« خاکستری » از دسته اکشن هایی هست که در آن معمولاً همه افراد گروه به نوبت نفله می شوند و در انتها تنها یکی باقی می ماند! ( اصطلاحاً به آن survival می گویند که به معنای ” باقی ماندن از مهلکه ” می باشد ) اما این فیلم یک فرق اساسی با دیگر فیلمهای این ژانر دارد و آن اینکه در اینجا خبری از شخصیت های زائد و بی هویت نیست. در « خاکستری » تمام هفت نفر بازماندگان سانحه سقوط هواپیما دارای هویت مستقل می باشند و تماشاگر به خوبی در جریان فیلم آنها را درک کرده و نگران سرنوشت آنها می شود. در فیلمهای سبک survival معمولاً شخصیت های فرعی داستان که به همراه قهرمان اصلی به دنبال پیدا کردن راه نجات از مخمصه هستند، توسط بدمن های داستان به طرق مختلف از بین می روند و آب هم از آب تکان نمی خورد چراکه این شخصیت ها هیچ شناسنامه روشنی ندارند و بالطبع نبودشان هم چندان تاثیری در روند فیلم ندارد! ، اما خوشبختانه « جوئی کارناهان » در « خاکستری » این روند معمول را دستخوش تغییر کرده و به شخصیت های داستانش پر و بال داده تا فیلم به کمک این شخصیت های مکمل به جلو هدایت شود. البته به نظرم می شد که شخصیت های فرعی داستان به مراتب شخصیت پردازی بهتری می داشتند اما همینکه هنگام دریده شدن توسط گرگ ها ، تماشاگر برای سرنوشت شوم آنها تاسف بخورد، به نظرم به معنای این هست که « کارناهان » کار خود را به خوبی انجام داده است!

فضاسازی فوق العاده یکی دیگر از ویژگی های « خاکستری » است.« کارناهان » در « خاکستری » فضای بی نظیری از ترس و کنجکاوی ایجاد کرده که هر تماشاگری را مجذوب خود می کند. او در این فیلم شخصیت های داستان را به دل منطقه ایی می برد که اگرچه آنها در آنجا کار می کنند اما تابحال هرگز بدون تجهیزات ایمنی لازم از محل انجام فعالیت خود دور نشده اند، به همین جهت کاملاً با محیط پیرامونشان غریبه هستند و به درستی نمی دانند که چه چیزی در انتظارشان می باشد. آنها در منطقه آلاسکا تنها نظاره گر برف های سنگینی هستند که همه جا را سفید پوش کرده بعلاوه اینکه سرمای وحشتناک این منطقه نیز هر لحظه امکان نابود کردن آنها را دارد. این شرایط سخت و ترسناک در « خاکستری » با وسواس به تصویر کشیده شده و شما تا پایان فیلم امکان ندارد که لحظه ایی آرام بر روی صندلی خودتان بنشینید! .اما « خاکستری » جدای از تنهایی و سرما، دلیل دیگری را برای ترس به تماشاگر معرفی می کند که بسیار ترسناک تر و خشن تر از دو عامل قبلی هم هست و آن گرگ های منطقه آلاسکاست! به جرات می توانم بگویم که در کمتر فیلمی تا بدین حد به جنبه خونخواری گرگ ها توجه شده و چهره آنها تا بدین حد خشن توصیف شده است. در « خاکستری » این حیوانات چشمهای سفیدشان را در تاریکی آشکار می کنند و  در چشم بهم زدن می توانند یک انسان را تکه و پاره کنند. « خاکستری » موفق شده این محیط ترسناک را از سکانس آغازین فیلمش که با صحبت های آت وی همراه است، در دل تماشاگر ایجاد کند و تا سکانس پایانی هم آن را پرورش دهد. البته اگر پایان بندی غیرمعمول فیلم نبود، می شد که «خاکستری » را یک اکشن دلهره آور بی نقص بنامیم اما پایان بندی امیدوار کننده  فیلم در نهایت سبب می شود تا « خاکستری » نمره کامل را نگیرد. ظاهراً « کارناهان » فراموش کرده که در منطقه آلاسکا طبق گفته ساکنین اش ، اگر یک انسان در جنگل های وسیع این منطقه گم شود، احتمال نجات پیدا کردنش تنها %10 می باشد چه برسد به اینکه در دل جنگل گم شود و در آنجا تعداد زیادی گرگ گرسنه هم وجود داشته باشد!

پیرو کلیشه های اکشن سبک survival ، در اینجا ما قهرمانی داریم که چندان نشانی از یک قهرمان واقعی ندارد. او زندگی شخصی آشفته ایی دارد و حتی مدتی پیش چیزی نمانده بود که به زندگی شخصی اش خاتمه دهد! این شخصیت بحران زده توسط « لیام نیسن » ایفا شده است. بازیگری که بعد از حضور در فیلم « ربوده شده » توانست کارگردانان را متقاعد کند که هنوز هم می تواند در سنین پیری یک قرمان اکشن باشد. « نیسن » در این فیلم عملکرد بی نقصی داشته است. اگرچه شما می توانید در چهره او سردی و عصبانیت ناشی از قرارگیری در محیط سخت فیلمبرداری را مشاهده کنید، اما با این حال او عالی ظاهر شده است. تعجبم در این هست که چگونه « نیسن » 60 ساله می تواند در چنین شرایطی به انجام بازیگری آن هم در این درجه از سرما بپردازد! به نظرم « لیام نیسن » می تواند الگوی خوبی برای بازیگرانی باشد که همیشه از شرایط سخت فیلمبرداری گله دارند و عطای بازی در چنین نقشهایی را به لقایش می بخشند.

« خاکستری » یک اکشن ” گرگی ” ناب است که حتی زمان طولانی 146 دقیقه اش هم نمی تواند باعث خستگی شما شود. شما مطمئنا در هنگام تماشای « خاکستری » در جلوی صفحه نمایش میخکوب خواهید شد و به شخصیت هایی را نظاره خواهید کرد که همگی آنها قصد فرار از یک چیز را دارند و آن نه سرما، بلکه گرگ است!

خاکستری : The Grey

کارگردان : Joe Carnahan

نویسنده : Joe Carnahan، Ian Mackenzie Jeffers

بازیگران :

Liam Neeson…Ottway

Dallas Roberts…Hendrick

Frank Grillo…Diaz

Dermot Mulroney…Talget

و……………

ژانر : اکشن

درجه سنی : PG-13( مناسب برای افراد بالای 13 سال)

زمان : 146دقیقه

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ

« پروتکل شبح » چهارمین قسمت از سری فیلمهای « ماموریت غیرممکن » در 15 سال اخیر است. سری « ماموریت غیرممکن » از معدود فیلمهایی دنباله داری هست که هر قسمت آن را کارگردانی متفاوت ساخته است!. اولین قسمت از این سری در سال 1996 به کارگردانی « برایان دی پالما » ساخته شد که بیش از آنکه اکشن باشد، تمی جاسوسی داشت. پس از آن نوبت به « جان وو » رسید تا « ماموریت غیرممکن 2 » را کارگردانی کند. همانطور که همگان انتظار داشتند، این قسمت تبدیل به اکشنی به سبک فیلمهای آسیای شرقی شد و ریتم تند و طوفانی آن همه را گیج کرد!. در نهایت هم قسمت سوم به « جی جی آبرامز » رسید که او برخلاف دو قسمت قبلی، ترجیح داد تا جنبه انسانی بیشتری به اتان بدهد و او را در شرایط طبیعی به چالش بکشد ( در این قسمت خبری از آویزان شدن اتان از صخره و لگد زدن به شن برای بالا آمدن اسلحه و… نبود! ). حالا چهارمین قسمت با عنوان « ماموریت : غیرممکن – پروتکل شبح » اینبار به کارگردانی « براد بیرد » بر روی پرده سینماها رفته که به نظرم بهترین قسمت فیلم تا به امروز بوده است.

به تازگی گروهی از تروریست ها با رهبری فردی به نام کرت ( مایکل نیکوسیت ) در کاخ کرملین اقدام به خرابکاری کرده اند که به نظر می رسید هدف آنها از انجام اینکار شعله ور کردن آتش جنگ جهانی دیگری باشد. بعد از این اتفاق، نام سازمان IMF به عنوان مقصر این ماجرا اعلام می گردد و به همین جهت رئیس جمهور تصمیم می گیرد تا کلیه فعالیت های این سازمان را متوقف کند و بجای آن ، سازمانی دیگر با عنوان ” سازمان پروتکل شبح ” را پایه گذاری کند که این تصمیم به این معناست که اتان ( تام کروز ) و تیم عملیاتی اش دیگر سمتی ندارند و می توانند به حال خود باشند!. اما اتان تصمیم می گیرد برای پاک کردن این ننگ از سازمان مورد حمایتش، تیمی از خبره ترین مامورها را در اطراف خود جمع کند و به دنبال کشف حقیقت برود …

نکته ایی که در هنگام تماشای « پروتکل شبح » باید به آن توجه داشته باشید این است که شما باید کمترین توجه ممکن را به فیلمنامه داشته باشید!. « پروتکل شبح » مملوء از حرف های پوچ و بی اساس سیاسی و امنیتی هست که حتی یک کودک هم با شنیدن آنها به خنده می افتد!. اینکه یک گروه یکدفعه بخواهند در کاخ کرملین روسیه ( عجب جایی! ) گند بزنند فقط بخاطر اینکه شاید دوباره بحث جنگ سرد پیش بیاید و این وسط یکی از طرفین، بمبی اتمی نثار دیگری کند!، داستانی کاملاً پیش پا افتاده و به دور از هرگونه منطق است. اما اگر مشکلی با فیلمنامه عجیب و غریب این فیلم نداردید باید به شما بگویم که « پروتکل شبح » در مقایسه قسمت های قبلی به مراتب اکشن بهتر و پخته تری به همراه دارد.

در سالهای اخیر « دی پالما » ، « جان وو » و « جی جی آبرامز » هرکدام بنا به سلیقه شخصی خودشان ، فیلم را به هر سمتی که دوست داشتند هدایت کردند، بطوریکه ما در یک قسمت اتان را یک مامور غیر قابل کنترل می دیدیم و در قسمت دیگر ماموری که به راحتی به دست یک انسان معمولی گوشمالی می شد! اما خوشبختانه تهیه کنندگان از جمله شخصِ خود « تام کروز » ، در قسمت چهارم تصمیم گرفتند تا کارگردانی را برای فیلم انتخاب کنند که حداقل اکشن ساز محض نبوده باشد!. اما زمانی که نام « براد بیرد » به عنوان کارگردان این فیلم اعلام شد، تمام معادلات بهم خورد چراکه هیچکس نمی دانست که کارگردان انیمیشن هایی نظیر « رتاتویل » و « شگفت انگیزها » قصد دارد چه کاری با اتان و همراهانش انجام دهد. البته نکته ایی که از همان ابتدا می توانستیم آن را حدس بزنیم این بود که وسواس عجیب « براد بیرد » در سر صحنه ها ، نهایتاً منجر به این خواهد شد که حداقل فیلمی کسل کننده را نبینیم. اما « پروتکل شبح » کاملاً مرا غافلگیر کرد زیرا تمام فاکتورهای یک اکشن تماشایی را یکجا در خود دارد؛ حضور در مکانهای مهم توریستی، اکشن نقس گیر ، تعقیب و گریز ، مبارزات نفر به نفر و… از جمله مواردی هست که شما می توانید در « پروتکل شبح » با آن مواجه شوید.

یکی از دلائل موفقیت « پروتکل شبح » ، تاکید کارگردان بر اجرای صحنه های اکشن در خارج از خاک آمریکا بوده است. در واقع می توان گفت « براد بیرد » به خوبی این نکته را درک کرده که محیط زمخت و یکنواخت « ماموریت غیرممکن » در سری های قبلی ، یکی از دلایلی بوده که موجب رویگردانی تعداد زیادی از تماشاگران از این فیلم شد. به همین جهت در « پروتکل شبح « تصمیم گرفته شد تا مامور کاربلد داستانِ ما، به دور دنیا فرستاده شده و در آنجا به جان مکانهای توریستی بیفتد تا از این طریق هم طرفداران این سری فیلمها کمی آب و هوا عوض کرده باشند و هم اینکه دیگر مردم دنیا نیز با بهانه تماشای مکانهای تماشایی دیگر نقاط جهان که آغشته به اکشن کاری شخصِ اِتان است ، به سراغ « پروتکل شبح » بروند!. سکانس موردِ علاقه من که مطمئن هستم بسیاری از تماشاگران نیز عاشق آن خواهند شد ، مربوط به برج خلیفه در دوبی می شود که اتان از آن بالا می رود ( 130 طبقه ! ) و حسابی آنجا شلوغ کاری انجام می دهد!. تماشای سکانس مربوط به برج خلیفه با استفاده از فناوری IMAX ، تجربه ایی کاملاً منحصر به فرد و فوق العاده است که اگر امتحان نکنید، تا مدتها حسرتش را خواهید خورد!. استفاده از IMAX این اجازه را به شما می دهد که بتوانید بزرگی و عظمت برج خلیفه را حتی بهتر از زمانی که در نزدیکی آن هستید، احساس کنید!. تعدادی صحنه تعقیب و گریز هم در فیلم وجود دارد که خوشبختانه زمانبندی اجرای آنها کاملاً درست و بجا بوده است.

تا پیش از اکران « پروتکل شبح »،  بیشتر مردم معتقد بودند که دوره « تام کروز » گذشته و کسی دیگر بابت تماشای فیلمهای او پشت صف نمی ماند!. البته اگر نگاهی به فیلمهای « کروز » در این چند سال اخیر بیندازید، متوجه خواهید شد که تا حدود زیادی حق با مردم بوده است. اگر فیلم « شیرها برای گوسفندان» را که تمی سیاسی داشت نادیده بگیریم، می توان گفت « کروز » حتی با فیلم « شوالیه و روز » که یک اکشن محض بود هم نتوانست آنچنان که انتظار می رفت رضایت تماشاگران را بدست بیاورد. اما این موضوع درباره « پروتکل شبح » صدق نمی کند، در این فیلم « تام کروز » 49 ساله بسیار پرتحرک تر از گذشته است و از ابتدا تا به انتها در حال انجام عملیاتهای خطرناک بدلکاری است. البته کماکان خبری از بُعد احساسی در شخصیت او به چشم نمی خورد ( البته فیلم در لحظاتی سعی می کند تا وارد حیطه روابط انسانی شود اما سریعاً خود را بیرون می کشد تا به اکشن بپردازد! ). در کل می توانم بگویم که اتانِ فیلمِ « پروتکل شبح » در مقایسه با قسمت های قبلی به مراتب قابل قبول تر است؛ حداقل خوبی « تام کروز » در فیلم این است که به مانند دو قسمت اول، قانون جاذبه را نقص نمی کند!. « جرمی رنر » را هم که با نقش خنثی کننده بمب در فیلم « مهلکه » به خاطر می آوریم، در این فیلم در کنار « تام کروز » حضور فعالی دارد. خیلی ها معتقد هستند که « رنر » یکی از بازیگرانی است که می تواند در آینده تبدیل به ستاره فیلمهای اکشن شود، با تماشای بازی او در نقش براند در « پروتکل شبح » فکر می کنم که این پیش بینی درست و بجاست. « پائولا پاتون » هم در این فیلم حضور دارد که البته نقشی نه چندان پرمایه دارد.

« ماموریت : غیرممکن – پروتکل شبح » به ما ثابت می کند که اگر کارگردانی حرفه ایی سکان هدایت یک فیلم به زوال رفته را به دست بگیرد، به راحتی می تواند آن را به عرش برساند. « پروتکل شبح » مملوء از تعقیب و گریز های نفس گیر است که هرگز به ورطه تکرار نمی افتند. همانطور که گفتم نباید در این فیلم صحبتی از فیلمنامه و دیالوگ بر زبان بیاورید چون هرآنچه که بر زبان شخصیت ها در فیلم جاری می شود ، غیرمستند و احمقانه است! اما اگر می خواهید به مدت 2 ساعت ، « تام کروز » را ببینید که با وسائلی پیشرفته ( من زیاد سر از دستگاههای پیشرفته فیلم درنیاوردم! ) به دور دنیا رفته و به راحتی از در و دیوار آنجا بالا می رود، پیشنهاد می کنم که حتما « پروتکل شبح » را تماشا کنید؛ حداقل به تماشای سکانس بالا رفتن « تام کروز » از برج خلیفه خیلی می ارزد!.

ماموریت : غیر ممکن – پروتکل شبح

Mission: Impossible – Ghost Protocol

کارگردان : Brad Bird

نویسنده : Josh Appelbaum ، André Nemec

بازیگران :

Tom Cruise…Ethan Hunt

Jeremy Renner…Brandt

Simon Pegg…Benji

Paula Patton…Jane

و……………

ژانر : اکشن

درجه سنی : PG-13( مناسب برای فراد بالای 13 سال )

زمان : 133 دقیقه

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ

« رومن پولانسکی » کارگردان بلند آوازه ایی است که همه با فیلمهایش آشنایی کامل داریم. او سالها پیش با ساخت فیلمهایی نظیر « محله چینی ها » ، « بچه رزماری » توانست جای پای خود را به عنوان یک فیلمساز صاحب سبک، محکم کند و در نهایت با دریافت اسکار بهترین کارگردانی برای فیلم « پیانسیت » در سال 2003، کلکسیون افتخاراتش را تکمیل کند ( البته زمانی که نام « پولانسکی » به عنوان برنده اسکار از پاکت خارج شد، او در این مهمترین رخداد سینمایی جهان حضور نداشت و دلیلش هم تحت تعقیب بودن در خاک کشور آمریکا بود. « پولانسکی » به دلیل آزار و اذیت یک دختر 13 ساله در سال 1978 ، از طرف ایالات متحده مجرم شناخته شد و هنوز هم آمریکایی ها به دنبال آن هستند که او را به کشورشان بازگردانند تا بصورت قانونی محاکمه شود). پس از « پیانست »، « پولانسکی » ترجیح داد کمتر در عرصه فیلمسازی فعالیت کند که نتیجه اش ساخت تنها 3 فیلم تا سال 2010 بود( البته اگر « To Each His Own Cinema » را به حساب نیاورید، این عدد به 2 کاهش می یابد) .

« کشتار » جدیدترین ساخته « پولانسکی » ،براساس نمایشنامه ایی به نام « خدای کشتار » به قلم « یاسمینا رضا » ساخته شده است. « یاسمینا رضا » در حال حاضر یکی از برترین نویسندگان و کارگردانان تئاتر در جهان به شمار می رود که معمولاً نمایشنامه هایش با استقبال جشنواره ” تونی ” مواجه می شود. از « یاسمینا رضا » در کشور خودمان هم کتابهایی به چاپ رسیده که همین « خدای کشتار » به ترجمه خانم « مائده طهماسبی » یکی از آنهاست. یادم می آید چند سال پیش هم نمایشی با همین عنوان به کارگردانی « علیرضا کوشک جلالی » بر روی صحنه رفت که در آن بازیگرانی چون « الهام پاوه نژاد » و « کاظم هژیرآزاد » بازی داشتند.

تصمیم « پولانسکی » برای تبدیل این نمایشنامه بسیار پر محتوا به یک فیلم سینمایی، ریسکی بود که کمتر کارگردانی می توانست آن را قبول کند، چراکه امروزه به جز مخاطبان خاص پسند سینما، کمتر کسی را می توانید پیدا کنید که از فیلمی با محیط بسته و خفقان آوری مانند « کشتار » استقبال کند!. به عبارت ساده تر شاید بتوان « کشتار » را به نوعی « چه کسی از ویرجینیا ولف می ترسد؟ » زمان حاضر دانست که تمام اتفاقات آن در یک محیط بسته رخ می دهد. اما « پولانسکی » در برابر این گمانه زنی ها ایستادگی کرد تا سرانجام فیلمش به مرحله اکران رسید و تحسین منتقدان را به همراه داشت. داستان « کشتار » از این قرار است :

پسربچه ایی 11 ساله به نام زاخاری کوان ( الویس پولانسکی ) جدیداً با یک عدد چوب ، چنان ضربه ایی به دهان دوستش اتان لانگستریت ( الیوت برگر ) زده که دو دندان این پسربچه از جایش درآمده است!. این دعوای خشن سبب می شود تا پدر و مادر اتان ( به ترتیب « جان سی . ریلی » و « جودی فاستر » ) با احترام کامل از پدر و مادرِ زاخاری ( به ترتیب « کریستوف والتز » و « کیت وینسلت » ) دعوت بعمل آورند تا به خانه شان آمده و درباره این اتفاق با یکدیگر صحبت کنند. لحظه مورد نظر فرا می رسد و دو خانواده در فضایی سرشار از فرهنگ و تمدن ، در کنار یکدیگر می نشینند و سعی می کنند با منطق و مستندات، مشکل پیش آمده را حل و فصل کنند. اما این بحث های متفکرانه در ادامه جایش را به دعوا مرافه های بچگانه ایی می دهد که عمل زشت بچه ها، در مقابل آن اصلاً به چشم نمی آید!.

تماشای« کشتار » دقیقاً همان حسی را برایم زنده کرد که به هنگام تماشای « چه کسی از ویرجینیا ولف می ترسد؟ » داشتم. در « کشتار » خبری از تعریف داستان یا فیلمنامه نیست، در واقع می توانم بگویم که این فیلم اصلاً داستانی ندارد که بخواهد مطرح شود!؛ یک پسربچه، پسربچه ی دیگر را با چوب زده و حالا خانواده ها باید این مشکلات بچه هایشان را با صحبت با یکدیگر حل کنند. خب مشخص هست که شما نباید انتظار مسیری پر پیچ و خم از این خلاصه داستان داشته باشید! در عوض نکته ایی که باید در تمام مدت زمان فیلم به آن توجه داشته باشید، پرداخت شخصیت ها و تغییر ناگهانی رفتار آنهاست که با ظرافتی مثال زدنی به فیلم تبدیل شده است. « پولانسکی » که در این فیلم علاوه بر خودش ، شخصِ « رضا » را به عنوان یکی از فیلمنامه نویسان در کنارش خودش دیده، با کمک او توانسته به درستی 4 شخصیت اصلی این داستان را که از بهترین های دنیای تئاتر به حساب می آیند، به فیلم آورده و به مخاطب ارائه کند. این 4 شخصیت که هرکدام از آنها به نوعی الگوی کمک به هم نوع و فرهنگ سازی به حساب می آیند، در مواجه با مشکلات چنان دچار تناقض می شوند که تمام پیشینه و هنرشان را فراموش کرده و شروع به جنگ و دعواهای بسیار ساده و پیش پا افتاده با یکدیگر می کنند!. نکته جالب درباره کارگردانی « پولانسکی » این است که وی پیش از آغاز فیلمبرداری به تمامی بازیگران فیلمش اعلام کرده بود که می بایستی تمام متن را از حفظ باشند و یکبار هم به صورت تمرینی کل فیلم را بازی کنند!. این شیوه چندان در بین فیلمسازان مرسوم نیست و بازیگران هم زیاد از اینکار خوششان نمی آید ( بهرحال انرژی بیشتری مصرف می کنند! ) اما گویا بازیگران این فیلم همگی از این تصمیم استقبال کرده و متن را کاملاً حفظ کرده بودند. حالا که فیلم اکران شده ، متوجه شدم که دلیل « پولانسکی » برای انجام اینکار، تسلط بر عکس العمل های متقابل بازیگران بوده که فضا را به شدت به تئاتر نزدیک کرده است . در واقع تماشای « کشتار » به مانند این است که شما در حال تماشای یک تئاتر 4 نفره هستید که در آن هیچ بازیگری به حال خود رها نشده و در حال انجام کاری است!.

یکی از تحسین برانگیزترین امتیازات « کشتار » فیلمبرداری فوق العاده آن است. « پولانسکی » برای ساخت « کشتار » بار دیگر به سراغ دوست و همکاری قدیمی اش ، « پاول ادلمن » رفته که پیش از این در فیلمهای « پیانیست » ، « اولیور تویست » و « روح نگار » با وی همکاری کرده بود. « پولانسکی » با کمک این فیلمبردار چیره دست، موفق به خلق قاب های تصویری بی نظیری شده که به لذت تماشای چند باره آن می ارزد. همانطور که گفتم داستان « کشتار » در یک محیط کاملاً بسته اتفاق می افتد به همین جهت تصویربرداری یکی از سخت ترین بخش های تولید این نوع فیلمهاست. یکی از ویژگی های برجسته فیلمبرداری « کشتار » در این است که شما می توانید عکس العمل بازیگران را در زمانی که اصلاً در فیلم حضور ندارند در آیینه ببینید!. به نظر می رسد که « پولانسکی » با اینکار می خواسته تا مخاطب فیلمش، حتی یک لحظه از بازی بازیگران را از دست ندهد و به عبارتی دیگر،کاملاً آنها را حس کند.

اما آیا می توان فیلمنامه پخته و حساب شده « رضا » را که مبتنی بر پرداخت شخصیت هاست ، با بازیگران معمولی جلوی دوربین برد؟! مطمئناً جواب خیر هست!. مطمئن هستم که خودِ « پولانسکی » هم این نکته را به خوبی می دانسته که فیملش با حضور بازیگران معمولی ، تبدیل به تجربه ایی کسل کننده می شد که نه مردم آن را می پسندیدند نه جماعت منتقد!. به همین جهت وی به سراغ بهترین بازیگران دنیا رفت و در نهایت 4 تن از آنان را گرد هم آورد. تیمی که « پولانسکی » در « کشتار » جمع کرده، شامل بهترین بازیگران سالهای گذشته هالیوود به حساب می آید که هرکدام از آنها به تنهایی می تواند ضامن فروش یک فیلم باشد. نکته جالب درباره تیم بازیگران « کشتار » این است که تفکیک بندی معمول در بین آنها انجام نشده و خبری از حضور نقش مکمل و یا نقش اول در بین آنها نیست چراکه تمام بازیگران همه جا در کنار یکدیگر حضور دارند و به کمک هم فیلم را به جلو هدایت می کنند. « جودی فاستر » در یکی از نقش آفرینی های متفاوتش در دنیای بازیگری ، به خوبی از عهده اجرای شخصیت پنه لوپه برآمده است. پنه لوپه شخصیتی به شدت جدی است که رفتار اطرافیان برای او بسیار اهمیت دارد و تا جایی که امکان داشته باشد، سعی می کند بهترین عملکرد را از خود به نمایش بگذارد. « جودی فاستر » در اجرای این نقش که اتفاقاً شباهت زیادی به خودِ او هم دارد، بسیار موفق عمل کرده!. « کیت وینسلت » نیز در نقش نانسی قابل باور است. نانسی زنی بسیار محترم و مهربان است که هر مردی آرزوی در کنار او بودن را دارد، اما در ادامه متوجه می شویم که او از ازدواجش راضی نیست و پس از مصرف الکل هم که دیگر آن روی سیاه او نمایان می شود!. خوشبختانه تغییر شخصیت نانسی در این فیلم به آهستگی و با منطق کامل صورت می گیرد و جای هیچ انتقادی را برای تماشاگر بر جای نمی گذارد. اما شخصیتی که شخصاً علاقه خاصی به او دارم، آلن است. آلن وکیلی است که دائما سرش در موبایلش است و معلوم هم نیست دقیقاً چه از جان این موبایل می خواهد!. « کریستوف والتز » در اجرای این نقش کاملا وسواس به خرج داده و بازی اش در این فیلم شایسته تقدیر است. « جان سی . ریلی » هم نقش مایکل را ایفا می کند. مایکل مردی صلح جو هست که در جنگ و دعواهای ایجاد شده سعی می کند تا طرفین را به آرامش دعوت کرده و از آنها بخواهد تا به یکدیگر احترام بگذارند. البته در ادامه که مشکلاش با همسرش مشخص می شود، یکی می بایست خودِ او را کنترل کند!.

« کشتار » را شدیداً به تماشاگران سخت پسند سینما توصیه می کنم!.

کشتار :

کارگردان : Roman Polanski

نویسنده : Yasmina Reza ، Roman Polanski

بازیگران :

Jodie Foster..Penelope Longstreet

Kate Winslet…Nancy Cowan

Christoph Waltz…Alan Cowan

John C. Reilly…Michael Longstreet

و……………

ژانر : کمدی

درجه سنی : R ( مناسب برای فراد بالای 17 سال )

زمان : 79 دقیقه

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ

در سال 2009 زمانی که فیلم « آواتار » در حال یکه تازی در گیشه ها بود، فیلمی به اکران درآمد که براساس کتاب معروف « شرلوک هولمز » ساخته شده بود. همگان انتظار داشتند تا هولمزِ خونسرد اینبار هم با استفاده از هوش بسیار بالای خودش، توطئه دشمنان را خنثی کرده و آنها را به دست قانون بسپارد. اما « شرلوک هولمزِ » به اکران درآمده هیچ شباهتی به کاراگاه خونسردِ سابق نداشت و بیشتر شبیه به جنگجویی خستگی ناپذیر بود تا یک کاراگاه!. این تغییر خصوصیت هولمز ( که بارِ کمدی هم به آن اضافه شده بود ) هرچند که تا حدود زیادی غیرمنتظره بود اما در نهایت به دل تماشاگران سینما نشست و « شرلوک هولمز » توانست در سرتاسر جهان به بیش از 500 میلیون دلار فروش دست پیدا کند و راه را برای عرضه قسمتهای جدید نیز هموار کند.حالا « گای ریچی » بعد از گذشت حدوداً 3 سال ( چیزی به آغاز سال نو میلادی باقی نمانده است! ) ادامه فیلم « شرلوک هولمز » را با عنوان « بازی سایه ها » روانه سینماها کرده که انتظار می رود با فروش چشمگیری روبرو شود.

شرلوک هولمز ( رابرت دونی جونیور ) و دستیار وفادارش دکتر واتسون ( جود لاو ) این روزها با آسایش و آسودگی خاطر زندگی می کنند و گویا خبری از جرم و جنایت نیست. اما با قتل یک شاهزاده اتریشی، مشکلات تازه شرلوک هولمز آغاز می شود. هولمز بعد از پیگیری جریان این قتل، متوجه می شود که ارتباطی میان قتل شاهزاده اتریشی و گروهی آشوب گر در انگلستان وجود دارد؛ گروهی که به نظر می رسد با ایجاد هرج و مرج در کشور قصد دارند تا ثبات سیاسی را برهم بزنند. اما هولمز با هوش و ذکاوتی که دارد، متوجه می شود پشتِ این گروه آشوبگر، شخصی به نام پروفسور موریارتی ( جرد هریس ) قرار دارد که قصد دارد با ایجاد اختلاف میان دولتها، از آب گل آلود ماهی گرفته و تجارت مهمات برای خود به راه بیندازد!. هولمز برای جلوگیری از این اتفاق نزد یک فال گیر به نام سیم ( نومی راپیس ) می رود که بطور ناخواسته در جریان قتل شاهزاده اتریشی دخالت داشته و…

در « بازی سایه » ، « گای ریچی » از دو فیلمنامه نویس نسبتاً تازه کار به نامهای « میشل و کیران مولرونی » استفاده کرده است به همین جهت ما شاهد تغییراتی در پیکره فیلمنامه « شرلوک هولمز » هستیم. یکی از تغییراتی که متوجه فیلم شده این است که نویسندگان جدید برخلاف نویسندگان قبلی، ترجیح داده اند تا عناصر کلاسیک سری داستانهای « شرلوک هولمز » را در « بازی سایه » وارد کنند تا شاید با اینکار، این کاراگاهِ عصبانی کمی به اصلیت خودش بازگردد!. یکی از این تغییرات، قرار دادن شخصیت پروفسور موریارتی به عنوان شخصیت بد داستان است که برای خوانندگان کتاب « شرلوک هولمز » ، یادآوری خاطرات زیادی است. این شخصیت در سری داستانهای « شرلوک هولمز » از طرف خودِ هولمز با عنوان ” ناپلئونِ جنایت ” معرفی شده است و یکی از دشمنان سرسخت هولمز به حساب می آید. البته فیلمنامه نویسان سعی نکرده اند تا پروفسور موریارتی را با همان سبک و سیاق ادبی اش به فیلم تبدیل کنند، بلکه آن را به گونه ایی در داستان گنجانده اند که هم تراز با شرلوک هولمز عجیب و غریب داستان باشد!. به نظرم حضورِ این شخصیت در « بازی سایه » قابل تقدیر است چراکه شاید بسیاری از تماشاگران به واسطه تماشای او در در این فیلم ، به سراغ پروفسور موریارتی اصلی بروند که در هر حال، یکی از بهترین شخصیت های خلق شده در دنیای ادبیات است. بعضی از تکه کلامهای شرلوک هولمز نظیر ” من اینو فراموش کرده بودم ” یا ” چرا خودم ندیده بودم ” نیز در « بازی سایه ها » از زبان شرلوک هولمز خارج می شود که تداعی کننده خاطرات بسیاری برای خوانندگان کتاب می باشد، اما فرقش با داستان اصلی در این است که این دیالوگ ها درست در موقعی بر زبان جاری می شود که هولمز در حال نبرد است!. این اشارات ادبی اگرچهبه هیچ عنوان به منبع اصلی اش وفادار نیست اما همینکه آنها را در قالب طنز در تصویر می بینیم، خودش کلی هیجان ایجاد می کند!.

یکی از موارد که در قسمت قبل بسیار در مورد آن صحبت شد و تماشاگران هم از آن استقبال کردند، صحنه های اکشنی بود که با رهبری درست « گاری ریچی » به بدنه فیلم منتقل شده بود. در قسمت جدید نیز « گای ریچی » با آگاهی از این موضوع، بر تعداد صحنه های اکشن فیلمش افزوده است که در آن همه چیز از انفجار گرفته تا مبارزات تن به تن به چشم می خورد!. در واقع اگر در قسمت قبلی، شرلوک هولمز کمی در انجام امور رزمی با مخاطبش تعارف داشت، در « بازی سایه ها » دیگر او علناً دست از تفکر و تحقیق کشیده و ترجیح می دهد با کمی اکشن، سر و ته قضیه را جمع بیاورد!. شاید در وهله اول این افزایش اکشن موجب رضایت مخاطبان فیلم شود اما باید بگویم که این صحنه های اکشن بعد از مدتی باعث خستگی تماشاگر می شود بطوریکه بعضاً احساس می کنیم در حال تماشای یک اکشن محض هستیم!. البته صحنه های اکشن فیلم به خودی خود هیچ مشکلی ندارند، ( « گاری ریچی » در این قسمت هم با استفاده از روش معمول خودش یعنی ” پریدن به اطراف در هنگام صحنه آهسته ” و ” نگه داشتن تصاویر درلحظاتی ” استفاده کرده است ) این صحنه ها با دقت و وسواس کامل ساخته شده اند و در آنها بارِ طنز هم به کار رفته است اما نکته ی منفی درباره آنها این است که تعداد آنها بیش از نامِ « شرلوک هولمز » است.

اما برگ برنده فیلم بدون شک بازی تحسین برانگیز « رابرت دونی جونیور » است. « دونی جونیور » از آن دسته بازیگرانی است که به راحتی می تواند کمدی و درام را با هم در یک فیلم به نمایش بگذارد و نتیجه اش هم معمولاً عالی است. « دونی جونیور » به مانند « شرلوک هولمزِ » قبلی، در این فیلم انواع و اقسام شوخی ها را با شخصیت هولمز انجام می دهد و کسی هم تابحال پیدا نشده که از بازی « دونی جونیور » ناراضی بوده باشد!؛ « دونی جونیور » در « بازی سایه ها » کماکان بهترین است. بازیگران دیگر هم به درستی در جایگاه خود قرار گرفته اند، « جود لاو » در نقش دکتر واتسون ، هنوز هم جذاب و دیدنی است. در « بازی سایه ها » قسمتی هم به رابطه بین واتسون و نامزدش مِری، اختصاص داده شده که دیدنش خالی از لطف نیست. « جرد هریس » هم در نقش پروفسور موریارتی کاملاً قابل باور است. در کل بسیاری از بازیگرانِ انگلیسی علاقه مند هستند تا برای یکبار هم که شده در نقش این شخصیت مخوف حضور پیدا کنند ( حتی « لارنس اولیور » هم یکبار در این نقش بازی کرده! ) که اینبار این افتخار نصیب « جرد هریس » شده و خوشبختانه به خوبی هم از پسِ آن برآمده است. اما باید اعتراف کرد که علی رغم حضور موثر شخصیت های متعدد در این فیلم،« بازی سایه ها » فیلم دو نفره « دونی جونیور » و « جود لاو » است!.

« شرلوک هولمز : بازی سایه ها » دنباله ایی موفق به حساب می آید که به راحتی می تواند طرفداران قسمت اول را راضی کند. شما در این قسمت می توانید اکشن بیشتر، طنز بیشتر و از همه مهمتر یک داستان منسجم تر از قسمت اول را ببینید؛ به نظرتان همین ها کافی نیست تا به سراغ « شرلوک هولمز : بازی سایه ها » بروید!؟

Game of Shadows

کارگردان : Guy Ritchie

نویسنده : Michele Mulroney ، Kieran Mulroney

بازیگران :

Robert Downey Jr….Sherlock Holmes
Jude Law…Dr. John Watson
Noomi Rapace …Madam Simza Heron
Rachel McAdams…Irene Adler
Jared Harris…Professor James Moriarty

و……………

ژانر : کمدی

درجه سنی : PG-13 ( مناسب برای فراد بالای 13 سال )

زمان : 129 دقیقه

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ

« جوان بالغ » از آن دست سوژه هایی به همراه دارد که فقط از ذهن نویسنده ایی که هیچ دوره فیلمنامه نویسی را طی نکرده و به قول معروف، هیچ اطلاعی از باید و نباید ها درباره فیلمنامه نویسی ندارد بیرون می آید!. « دیابلو کدی » فیلمنامه نویسی است که گذشته عجیب و غریبی را در زندگی شخصی اش تجربه کرده. عجیب ترین نکته درباره او این است که وی پیش از اینکه فیلمنامه نویس شود، یک رقاص برهنه(!) بوده اما به لطف سینما ، توانسته استعداد اصلی خود که داستان سرایی بوده را به خوبی پرورش دهد. « جوان بالغ » تازه ترین داستان اوست که با روایتی متفاوت از آنچه که تا به امروز در فیلمهای کمدی سراغ داشتیم به سینماها آمده و باعث حیرت همگان شده است. « جوان بالغ » از معدود فیلمهایی است که در آن شخصیت اصلی از ابتدا تا انتهای فیلم، نفرت انگیز است و کسی از او خوشش نخواهد آمد!.

ماویس گری ( چارلیز ترون ) نویسنده ای نسبتاً موفق است که در آپارتمانی در شهر میناپولیس زندگی می کند. همه دوستان و آشنایانِ ماویس با توجه به موفقیت های نسبی ایی که او در کار نویسندگی بدست آورده، گمان می کنند که وی در زندگی شخصی خود مسیر درستی را برگزیده و هر روز هم بیشتر از دیروز در کار خود پیشرفت می کند. اما حقیقت این است که ماویس یک نویسنده کاملاً شلخه و درب و داغان است که تماشای وضعیت خانه مسکونی اش به تنهایی می تواند حال هر انسانی را بد کند!. اما داستان از آنجا شروع می شود که ماویس در یک روز متوجه می شود که ایمیلی از طرف دوست پسر دوران دبیرستانش به نام بادی اسلید ( پاتریک ویلسون ) برای او ارسال شده که در آن تصویری از کودک تازه به دنیا آمده اش به چشم می خورد. ماویس با دیدن این عکس به این فکر می افتد که این نوزاد زیبا در اصل می بایستی متعلق به او می بود چراکه بادی در دوران دبیرستان عاشق او بوده!. به همین جهت تصمیم می گیرد تا چمدانش را ببندد و به سمت شهر مرکوری ( در ایالت مینوستا ) برود تا دوباره با دوست پسر دوران دبیرستانش رابطه ایی را آغاز کند!!

حتی لحظه ایی هم به این موضوع فکر نکنید که قرار است ماویس به مرکوری برود تا در آنجا کمی شیطانی کند و سپس به رستگاری برسد، چراکه در این فیلم خبری از صحنه های از پیش تعیین شده و اتفاقات کلیشه ایی نیست!. « دیابلو کدی » در فیلمنامه ی عجیب و غریب اش ، شخصیتی را به تماشاگران ارائه داده که هیچگونه بویی از اخلاق و ادب نبرده و حتی با پیشرفت داستان نیز او نه تنها تغییر نمی کند، بلکه در مواردی بسیار گستاخ تر از گذشته رفتار می کند!. به جراٌت می توانم بگویم که ماویس گری ، متفاوت ترین شخصیتی است که تابحال در یک فیلم سینمایی شاهد بوده ام و دلیل آن هم پایبند نبودن فیلمنامه به شخصیت پردازی های رایج فیلمهای کمدی است.

به نظرم « دیابلو کدی » با ترسیم شخصیت ماویس گری به نوعی به دیگر فیلمنامه نویسان سینما این نکته را یادآوری کرده که حتماً نمی بایستی در مسیر پیشفرض قدم بردارند و تنها جزییات داستان را تغییر دهند، بلکه می توان به کل این مسیر  پیشفرض را به شکلی متفاوت تبدیل کرده و آن را به مخاطب ارائه داد . این رویه خانم « دیابلو » ( حتی اسمش هم به مانند خودش عجیب و غریب است. ) سبب شده تا نتوانیم حتی لحظه ایی از رفتارهای بعدی شخصیت ها را حدس بزنیم و در عوض هر دفعه فیلم ما را با یک غافلگیری بزرگ مواجه می کند. به عنوان مثال زمانی که در فیلم عنوان می شود، بادی به همراه همسر و فرزند تازه متولد شده اش زندگی بسیار خوب و خوشی در کنار یکدیگر دارند، انتظار می رود که ماویس هم به مرور این قضیه را بپذیرد و به دنبال زندگی خوب برود اما برخلاف انتظار، شنیدن اینگونه حرفها هیچ دردی در ماویس دوا نمی کند و او کماکان مشتاق است تا بادی را شیفته خود کند حتی به قیمت از دست دادن فرزند و همسر بادی!.

یکی از دلائلی که باعث شده تا ماویس گری تا بدین حد جذاب و خاص باشد، بازی بی نقص « چارلیز ترون » است. اگر از من می پرسیدید که آیا « چارلیز ترون » را برای ایفای نقش ماویس گری مناسب می دانم یا خیر، مطمئناً به شما می گفتم خیر!. چراکه روند بازیگری « ترون » نشان می دهد که او معمولا بیشتر در نقش های جدی ( البته با گریم سنگین! ) ظاهر می شود تا اثار کمدی و اتفاقاً در نقش های جدی هم بیشتر تحویل گرفته می شود. اما اینبار « چارلیز ترون » در یک نقش کمدی چنان موفق عمل می کند که شاید حتی بتوانیم نامش را در میان کاندیداهای اسکار هم ببینیم. او به مانند همیشه زیباست و البته در پس ظاهر زیبای خود، شیطانی را با خود حمل می کند که همه از آن فراری هستند!. « پاتریک ویلسون » هم برخلاف رویه معمول اش که بازی در فیلمهای جدی بوده، در این فیلم نقش پدری فداکار و همسری دوست داشتنی را ایفا می کند که دل هر تماشاگری را به درد می آورد! تماشای اینکه او زندگی خوب و آرامی دارد و به واسطه حضور بی وقت ماویس گری قرار است این حضور تبدیل به یک جهنم برای خانواده اش شود، واقعاً دردآور است!. اما فیلم یک برگ برنده دیگر هم دارد و آن شخصیتی مکمل به نام مت است که « پاتون اسوالت » آن را ایفا می کند. مت یکی از انسانهایی است که در ایران خودمان هم به وفور یافت می شود!، او در زندگی شخصی خود دچار روزمرگی شده و به نوعی تبدیل به یک انسان متفکر شده است که اشتباه دیگران را برایشان توضیح می دهد اما خودش را که سرشار از مشکل است نمی بیند!. مت که هم مدرسه ایی سابق ماویس بوده ، در فیلم سعی می کند که هرطور که شده این نکته را به ماویس یادآوری کند که بادی در حال حاضر خوشبخت است و این مهم است، اما ماویس زبان نفهم تر از این حرفهاست!. ارتباط بین متِ واقع بین و ماویسِ توهمی ، و دیالوگ های جالبی که بین این دو رد و بدل می شود، یکی از بهترین دلائل تماشای این فیلم است.

« جوان بالغ » دومین همکاری « جیسون ریتمن » و « دیابلو کدی » بعد از فیلم موفق « جونو » به حساب می آید. « جونو » فیلم خوبی بود که مشکلات یک دختر نوجوان به نام جونو را که باردار شده بود ، درقالب طنز به تصویر می کشید. اما تفاوت شخصیت ماویس با جونو در این است که هرچقدر که جونو دوست داشتنی بود، به همان اندازه ماویس نفرت انگیز است!. اگر بخواهم خلاصه کنم باید بگویم که « جوان بالغ » به نوعی نسخه منفی فیلم « جونو » به حساب می آید که با همان جسارت و شیرینی ساخته شده است. اگر می خواهید یک درام – کمدی متفاوت با بازی های فوق العاده و مهمتر از همه فیلمنامه غیرقراردادی ببینید، « جوان بالغ » بهترین انتخاب برای شماست.

جوان بالغ : Young Adult

کارگردان : Jason Reitman

نویسنده : Diablo Cody

بازیگران :

Charlize Theron …Mavis Gary

Patton Oswalt…Matt Freehauf

Patrick Wilson …Buddy Slade

Elizabeth Reaser…Beth Slade

و……………

ژانر : کمدی – درام

درجه سنی : R ( مناسب برای افراد بالای 17 سال )

زمان : 94 دقیقه

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ

نام فیلم:

Big Miracle

معجزه بزرگ

تاریخ اکران درآمریکا:

3 فوریه 2012

14 بهمن 1390

کارگردان:

Ken Kwapis

کن کوآپیس

برگرفته از کتابی به قلم:

Thomas Rose

توماس رز

نویسندگان:

Jack Amiel

جک امیل

Michael Begler

مایکل بیگلر

بازیگران:

John Krasinski

جان کراسینسکی

Drew Barrymore

درو بریمور

Kristen Bell

کریستن بل

Vinessa Shaw

واینسا شاو

Stephen Root

استفن روت

محصول کشور:

ایالات متحده آمریکا / بریتانیا

ژانر:

درام / رومنس

درجه بندی سنی:

PG (مناسب برای افراد بالای 7 سال)

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ

نام فیلم:

Chronicle

سرگذشت

تاریخ اکران درآمریکا:

3 فوریه 2012

14 بهمن 1390

کارگردان:

Josh Trank

جاش ترانک

نویسنده:

Max Landis

مکس لندیس

بازیگران:

Dane DeHaan

دین دی هان

Michael B. Jordan

مایکل بی. جردن

Michael Kelly

مایکل کلی

Alex Russell

الکس راسل

محصول کشور:

بریتانیا / ایالات متحده آمریکا

ژانر:

اکشن / درام / علمی- تخیلی / تریلر(هیجان انگیز)

درجه بندی سنی:

PG-13 (مناسب برای افراد بالای 13 سال)

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ

نام فیلم:

The Innkeepers

مهمان دارها

تاریخ اکران درآمریکا:

3 فوریه 2012

14 بهمن 1390

نویسنده و کارگردان:

Ti West

تی وست

بازیگران:

Sara Paxton

سارا پاکستون

Pat Healy

پت هیلی

Kelly McGillis

کلی مک جیلیس

محصول کشور:

ایالات متحده آمریکا

ژانر:

ترسناک / تریلر(هیجان انگیز)

درجه بندی سنی:

R (مناسب برای افراد بالای 17 سال)

منبع: دانلود فیلم – مووی مگ